کاش قلبم درد تنهایی نداشت

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 23:26 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 23:25 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 23:24 موضوع | لینک ثابت

 ترس یعنی : غلبه کردن شیطان بر انسان

 ترس یعنی : رو برگردوندن انسان از خدا

 ترس یعنی : از دست دادن یک دوست خوب

  ترس یعنی :عاشق شدن

 ترس یعنی :یه عشق یک طرفه

 ترس یعنی : تنها ماندن در اوج نیاز

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 23:24 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 23:20 موضوع | لینک ثابت

دوستت دارم ، دوستت دارم

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 23:18 موضوع | لینک ثابت

جون تو رو به قیمت

به همین یه لقمه نون

تو رو به ماه آسمون

به عاشقای بی نشون

تو رو به حرمت چشات

به همه مقدسات

تو رو به خود خدا

به هق هق شبونه هات

قسمت میدم

از عشقم نگذری

تو رو به خود خدا

به تموم این شبها

تو رو به جون رازقی

به نماز عاشقی

قسمت میدم

از عشقم نگذری 

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 23:16 موضوع | لینک ثابت

کلبه ویرانه من اینجاست اگه بیایی

قلب من یک جاده تاریک بود  
با تو قلبم کلبه پیوند شد
اشک هایم مثل نیلوفر شکفت
حاصلش یک آسمان لبخند شد
مرز ما گلدانی از احساس شد
 تو گلدان پیچکی از عاطفه
تو شدی راز شکفتن
من شدم برگ سبز و کوچکی از عاطفه
ای تماشای تو یک حس لطیف
 بی تو فرش ک.چه های بارانی ست
بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز
در حصار عاشقی زندانی ست
قلب من تقدیم چشمان تو شد

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 22:47 موضوع | لینک ثابت

خداحافظ همين حالا همين حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطي که نفهمي تر شده چشمام
خداحافظ کمي غمگين به ياد اون همه ترديد
به ياد آسموني که منو از چشم تو ميديد
اگه گفتم خداحافظ نه اين که رفتنت ساده ست
نه اين که مي شه باور کرد دوباره آخر جاده ست
خداحافظ واسه اين که نبندي دل به رويا ها
بدوني بي تو و با تو همينه رسم اين دنيا
خداحافظ خداحافظ
همين حالا
خداحافظ

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 22:41 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 22:26 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 22:12 موضوع | لینک ثابت

همیشه از عشق با افراد صحبت کن کاری کن که همه عاشقت باشن
ولی همیسه عاشق یک نفر باش

نوشته شده توسط عباس در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 1:2 موضوع | لینک ثابت

به جست و جوي تو
بر درگاه ِ كوه ميگريم
در آستانه دريا و علف

به جستجوي تو
در معبر بادها مي گريم
در چار راه فصول
در چار چوب شكسته پنجره ئي
كه آسمان ابر آلوده را
قابي كهنه مي گيرد
. . . . . . . . . . . .
به انتظار تصوير تو
اين دفتر خالي
تاچند
تا چند
ورق خواهد زد؟

***
جريان باد را پذيرفتن
و عشق را
كه خواهر مرگ است

و جاودانگي
رازش را
با تو درميان نهاد

پس به هيئت گنجي در آمدي
بايسته وآزانگيز
گنجي از آن دست
كه تملك خاك را و دياران را
از اين سان
دلپذير كرده است

!
***
نامت سپيده دمي است كه بر پيشاني آفتاب مي گذرد
- متبرك باد نام تو

و ما همچنان
دوره مي كنيم
شبرا و روز را
هنوز را

نوشته شده توسط عباس در پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386 ساعت 17:23 موضوع | لینک ثابت

در شب كوچك من افسوس
باد با برگ درختان ميعادي دارد
در شب كوچك من دلهره ويرانيست
گوش كن
وزش ظلمت را ميشنوي؟
من غريبانه به اين خوشبختي مي
نگرم
من به نوميدي خود معتادم
گوش كن
وزش ظلمت را ميشنوي ؟
در شب اكنون چيزي مي گذرد
ماه سرخست و مشوش
 و بر اين بام كه هر لحظه در او بيم فرو ريختن است
 ابرها همچون انبوه عزاداران
لحظه باريدن را گويي منتظرند
لحظه اي
و پس از آن هيچ .
پشت اين
پنجره شب دارد مي لرزد
و زمين دارد
باز ميماند از چرخش
پشت اين پنجره يك نا معلوم
نگران من و توست
اي سراپايت سبز
دستهايت را چون خاطره اي سوزان در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسي گرم از هستي
به نوازش هاي لبهاي عاشق من بسپار
باد ما را خواهد برد
باد ما را خواهد برد

نوشته شده توسط عباس در پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386 ساعت 17:20 موضوع | لینک ثابت

از مرز خواي مي گذشتم
سايه تاريك يك نيلوفر
 روي همه اين ويرانه فرو افتاده بود
كدامين باد بي پروا
دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟
در پس درهاي شيشه اي روياها
در مرداب بي ته آيينهها
 هر جا كه من گوشه اي از خودم را مرده بود م
يك نيلوفر روييده بود
گويي او لحظه لحظه در تهي من مي ريخت
و من در صداي شكفتن او
لحظه لحظه خودم را مي مردم
بام ايوان فرو مي ريزد
و ساقه نيلوفر بر گرد همه
ستونها مي پيچد
كدامين باد بي پروا
 دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟
نيلوفر روييد
ساقه اش از ته خواب شفافم سر كشيد
من به رويا بودم
سيلاب بيداري رسيد
چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم
نيلوفر به همه زندگي ام پيچيده بود
 در رگهايش من بودم كه
مي دويدم
هستي اش درمن ريشه داشت
 همه من بود
كدامين باد بي پروا
 دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد؟
 

نوشته شده توسط عباس در پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386 ساعت 17:18 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386 ساعت 10:48 موضوع | لینک ثابت