کاش قلبم درد تنهایی نداشت

« زندگی »

 با شدتی وحشیانه و جنون آمیز ،

آن چنان که قلبم را سخت به درد آورد ،

آرزو کردم ای کاش هم اکنون همچون مسیح ،

بی درنگ ، آسمان از روی زمین برم دارد .

یا لا اقل همچون قارون ، زمین دهان بگشاید

و مرا در خود فرو بلعد ،

اما ... نه ،

من نه خوبی عیسی را داشتم و نه بدی قارون را .

من یک « متوسط  » بی چاره بودم و ناچار ،

محکوم که پس از آن نیز « باشم و زندگی کنم»

نه ، باشم و زنده بمانم .

و در این « وادی حیرت » پر هول و بیهودگی سرشار ، گم باشم .

و همچون دانه ای که شور و شوق های روییدن در درونش

خاموش می میرد و آرزوهای سبز در دلش می پژمرد ،

در برزخ شوم این « پیدای زشت »

و آن « ناپیدای زیبا » خرد گردم .

که این سرگذشت دردناک و سرنوشت بی حاصل ماست .

در برزخ دو سنگ این آسیای بی رحمی که ...

« زندگی » نام دارد

نوشته شده توسط عباس در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 17:5 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 17:4 موضوع | لینک ثابت

وقتی شب به انتها نمیرسه

تنها جای پر کشیدن قفسه

حالا که سکوت ما نمیشکنه

بین ما فاصله فریاد میزنه

زیر سقف این آسمون کبود

تو بگو گناه من یکی چی بود

یه دفعه همه قلبها سنگی شدن

پس بده دوباره چشمات رو به من

نوشته شده توسط عباس در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 17:3 موضوع | لینک ثابت

دست هایم به آرزو هایم نمی رسند

آرزو هایم بسیار دورند

این بار برای رسیدن به آرزو هایم

یک صندلی زیر پایم می گذارم

شاید این بار دستم به آرزو هایم برسد

نوشته شده توسط عباس در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 16:59 موضوع | لینک ثابت